Maar dit is nowstalgie, geen nostalgie. “Ik wil iets nieuws, maar met dezelfde ethos,” legt zanger Fin Greenall uit. Er is een parallel tussen de rusteloze 18-jarigen die Fink ooit waren en de herfstrijpe familiemannen die ze nu zijn. Touren blijft zowel een dwang als een genot, ondanks dat ze al talloze keren in elke grote Europese stad hebben gespeeld. “De behoefte om je nieuwe materiaal te spelen is zo overweldigend dat het alle comfort en snuisterijen overtreft.” City is een product van deze honger naar ontdekking en de verering van het album als vorm – zoals we die in 1974 hadden. De hoes van City weerspiegelt de inhoud: het eerste nummer is de begroeting, het instrumentale slotnummer de conclusie. Het is een verhaal. Het is een plaat voor mensen die, net als de makers, nieuwsgierig zijn. Mensen die graag een beetje kou trotseren voor muziek, die thuis een knetterend haardvuur aansteken, die bij deze nummers blijven zitten tot ze klaar zijn om hun eigen blauwe lucht na te jagen.