FINK

donderdag 5 november 2026

The City Is Coming to Erase It All is het negende studioalbum van Fink, na Beauty In Your Wake uit 2024. Het album is opgenomen in Zennor, Cornwall, en is gemaakt met een strikte, tijdspecifieke aanpak. Het is een verbeelding van een plaat die Michael Chapman had kunnen maken, tot aan de gitaarsnaren toe. Grammy-winnende producer Sam Okell hielp het proces in goede banen te leiden: “Als het in 1974 niet bestond, mag je het niet gebruiken.”

Alternative Contemporary folk downtempo
vvk 20/03
  • Grolsch Zaal
  • 19:30
  • 20:00
Nieuwsbrief

Maar dit is nowstalgie, geen nostalgie. “Ik wil iets nieuws, maar met dezelfde ethos,” legt zanger Fin Greenall uit. Er is een parallel tussen de rusteloze 18-jarigen die Fink ooit waren en de herfstrijpe familiemannen die ze nu zijn. Touren blijft zowel een dwang als een genot, ondanks dat ze al talloze keren in elke grote Europese stad hebben gespeeld. “De behoefte om je nieuwe materiaal te spelen is zo overweldigend dat het alle comfort en snuisterijen overtreft.” City is een product van deze honger naar ontdekking en de verering van het album als vorm – zoals we die in 1974 hadden. De hoes van City weerspiegelt de inhoud: het eerste nummer is de begroeting, het instrumentale slotnummer de conclusie. Het is een verhaal. Het is een plaat voor mensen die, net als de makers, nieuwsgierig zijn. Mensen die graag een beetje kou trotseren voor muziek, die thuis een knetterend haardvuur aansteken, die bij deze nummers blijven zitten tot ze klaar zijn om hun eigen blauwe lucht na te jagen.

SUPPORT: Angela Autumn

Angela Autumn is een country-folkartieste uit de Appalachen in Pennsylvania. Door haar geluid te vermengen met de roots van haar kleine geboorteplaats, bracht ze al snel haar verhalen uit haar kindertijd en haar verborgen opvoeding naar de stad Nashville. Ze bracht verschillende albums uit, waaronder “Cowboy Jack Clementine” (2023), en maakte talloze videoklips via haar sociale mediaplatforms, waarmee ze miljoenen views verzamelde. Haar geluid en tradities begonnen erkenning te krijgen, waardoor ze de bijnaam “The Rose of Appalachia” kreeg.