CHARLOT wordt gedreven door een diepe behoefte om te begrijpen. Na het schrijven van haar debuutalbum Lost Like Alice, waarin ze ronddoolde langs vragen over betekenis en identiteit, ontdekt ze in haar nieuwe werk dat identiteit misschien niet is waar het écht om draait. Geïnspireerd door psychologie en oosterse filosofie beseft ze dat ze een beetje is afgedwaald van wat essentieel is: haar eerste liefde voor het maken zelf, het oefenen van (zelf)compassie, en het vermogen om te blijven verwonderen en nieuwsgierig te blijven. Haar nieuwe muziek ontstaat wanneer ze naar binnen keert en het tempo omlaag brengt, in een wereld die maar doorraast.